بیابان را، سراسر، مه فرا گرفته استچراغ قریه پنهان استموجی گرم در خون بیابان استبیابان، خستهلب بستهنفس بشکستهدر هذیان گرم عرق می ریزدش آهستهاز هر بند بیابان را سراسر مه گرفته است می گوید به خود عابرسگان قریه خاموشنددر شولای مه پنهان، به خانه می رسم گل کو نمی داند مرا ناگاهدر درگاه می بیند به چشمش قطر...